Ik ben altijd al een apart meisje geweest en steeds vaker hoor ik dat. Ik ben anders dan de rest en dat vind ik helemaal niet erg. Als mensen zeggen dat ik gek ben, doet dat mij meestal wel wat. Gek zijn, klinkt in mijn oren erg negatief. Dan lijkt het net alsof ik niet in orde ben. Vandaag was ik bezig met een filmpje opnemen en mijn buurmeisje zei dat ik normaal moet doen en iets anders moet verzinnen, want mensen die tegen hun camera aan praten, zijn vriendloos. Vriendloos wordt ik dus genoemd.
Op de basisschool was ik het kleinste en donkerste meisje van de klas. Ik hield van andere liedjes en mijn interesses waren ook totaal anders. Ik hield me vooral bezig met de natuur en foto’s maken vond ik geweldig. Ik werd anders gevonden en daarom ging ik me aanpassen. Ik ging mee met de dingen waar de klas mee bezig was. Verder was ik één van de stilste, maar goede cijfers haalde ik wel. Helaas gebeurde er tijdens mijn Cito toets iets, waardoor ik een totaal ander niveau moest doen dan mijn vriendinnetjes.
In de eerste van de middelbare had ik bijna geen vrienden. Ik wilde er heel graag bij horen en ging mensen na doen. Al snel werd dat niet geaccepteerd. Ik zat bij bijna alle vakken alleen en als er groepjes werden gemaakt, wilde niemand mij hebben. Aan het einde van de eerste kwam daar een verandering in. Ik kreeg contact met meisjes uit mijn klas en al snel werd ik bij hun vriendengroep getrokken. Helaas waren er overal al vaste plaatsen en zat ik alsnog alleen. Ik hield van gekke geluidjes maken en mijn vriendinnen vonden het alleen maar leuk en deden mee. Ik bleef uiteraard de kleinste en donkerste uit de klas. Door mijn vriendengroep voelde ik me geaccepteerd. In de tweede werd ons groepje gesplitst. Ik ging samen met een vriendin een hoger niveau doen en gingen naar een hogere klas. Ik zat altijd naast haar en daar was ik erg blij mee. In de tweede ging het niet zo goed met mij en dat mogen jullie gerust weten. Ik ging erover praten met een docent en zij had mij er doorheen geholpen. Omdat ik het beperkt wilde houden, wisten er maar twee vrienden van mij hiervan af. Een ander meisje uit ons groepje vond dat gemeen van mij, maar ik bepaal zelf wel wat ik tegen wie zeg. Ze was erg boos en ging steeds met anderen pauze houden. Dat vond ik eigenlijk niet zo heel erg. Ik had mijn twee beste vriendinnen nog. In de derde ging ik nog een niveau hoger doen. Ik moest naar een nieuwe school.
De eerste schooldag ging ik naast een meisje zitten en daar kon ik het wel mee vinden. Ik had al snel een vriendin gemaakt in de klas, maar zij werd niet zo leuk gevonden. Omdat zij allemaal ‘rare’ dingen deed, zou ik dat ook doen. De klas dacht heel verkeerd over mij. Ik kreeg vaak heel stomme opmerkingen en kreeg soms eten naar mij toegegooid. Verder was ik anders dan de rest. Ik droeg gerust knal gele of roze beenwarmers. Ik vond het vreselijk en mijn cijfers waren ook ernstig laag. Ik miste mijn oude school heel erg en wilde heel graag terug, maar helaas ik moest het jaar afmaken. Ik mocht kiezen of ik dit niveau zou blijven doen op deze school of ik moest een niveau lager doen en mocht weer terug naar mijn oude school. Mijn keuze was al vrij snel gemaakt. Ik ging mijn examenjaar op mijn oude school doen. Ik werd niet gepest, maar werd wel door enkele vrienden in de steek gelaten. Mensen vonden mij nog steeds een apart meisje. Iemand die altijd lacht en ik moet bekennen, mijn lach is niet normaal. Docenten vonden mij te stil en dat kreeg ik ook regelmatig te horen. Op school hield ik mij in, omdat ik bang was dat mensen mij gek vonden. Ik dans met liefde ergens op straat en mezelf filmen in het openbaar vind ik ook geen ramp. Ik was nog steeds het kleinste en donkerste meisje uit de klas. Ik vond het erg leuk om gesprekjes te voeren met docenten, terwijl de meesten er niets mee te maken wilden. Ik haalde erg hoge cijfers, maar tijdens mijn examen gebeurde er iets waardoor ik mijn toetsen slecht ging maken. Al mijn negentjes werden een zeven en daar baalde ik erg van, maar slagen deed ik wel. Een normaal kind is daar super blij mee, maar ik was alleen maar verdrietig, omdat ik mijn lieve vriendinnetjes, docenten en school moest verlaten.
Nu zit ik in de tweede op het ROC en ik heb het er erg naar mijn zin. Ik zit nog steeds bij mijn beste vriendin in de klas en daar ben ik heel blij om. Ik durf mezelf te uiten naar de klas toe. Iedereen mag weten dat ik filmen super leuk vind en dat ik van make-up en zeep houd. Apart word ik zeker nog gevonden, maar dat doet me niets. Ik word wel geaccepteerd zoals ik ben. Worden jullie wel eens raar gevonden en hoe gaan jullie daarmee om?
Geef een reactie
8 Responses to different and the consequences